باب كمتر چيزى كه به وسيلهء آن بنده ، مؤمن باشد و يا كافر گردد و يا گمراه شمرده شود ( 1 ) 1 - از سليم بن قيس ، گويد : شنيدم على ( ع ) مىفرمود : مردى نزد او آمده بود و به او مىگفت : كمتر چيزى كه مرد با آن مؤمن است چيست ؟ و كمتر چيزى كه مرد با آن كافر است چيست ؟ و يا كمتر چيزى كه مرد با آن گمراه است ؟ در پاسخش فرمود : پرسيدى پس جواب را بفهم ، كمتر مقام ايمان است كه كسى موفّق شود خدا تبارك و تعالى خود را به دو بشناساند و براى او اقرار به فرمانبرى كند و پيغمبرش ( ص ) را به او بشناساند و طاعت او را هم بپذيرد و امام و حجت و شاهد خود را در روى زمين به دو بشناساند و به طاعت او هم اعتراف كند ، من به او گفتم : يا امير المؤمنين ! و اگر چه همه چيز را جز آنچه وصف كردى نداند ؟ فرمود : آرى ، هر گاه به وضعى باشد كه چون فرمانى به او دهند ببرد و چون او را نهى كنند باز ايستد . و كمتر چيزى كه بنده بدان كافر است اين است كه كسى پندارد آنچه را خدا از آن نهى كرده است مورد امر و دستور خدا است و آن را دين خود سازد و دنبال آن برود و پندارد كه خدا را مىپرستد و همانا كه شيطان را مىپرستد . و كمتر چيزى كه بنده به واسطهء آن كافر شود اين است كه حجّت خدا تبارك و تعالى و شاهد او را بر بنده‌هايش كه خدا عز و جل امر به طاعت او كرده و ولايت او را فرض نموده است نشناسد ، گفتم : يا امير المؤمنين ! آنها را برايم وصف كن ، فرمود :